do unto others

Do Unto Others has been released. We are very happy with it. That being said, we highly encourage you reserve a copy of the album for yourself. There are only 200 of them available, after all. You can reserve a copy over here: mymess(at)xs4all.nl. CD included and downloads on request. Costs: 20 euro (plus shipping costs)

Bestel Do Unto Others op vinyl: mymess(at)xs4all.nl. Vergeet niet LP DUO erbij te zetten. Er zijn in totaal 200 exemplaren. Inclusief CD.  Downloads op verzoek.
Kosten 20 euro (exclusief verzendkosten).

  • “Amster-Goddamn! I Believe In My Mess have only come up with a great sonic nugget” (BBC Ulster/MB Record Show – Michael Bradley).
  • “I am very taken by the album” (BBC Radio 6 – Gideon Coe).
  • ★★★★ Do Unto Others is een kleurrijke mix van hard, zacht, harmonie en chaos, vrolijkheid en crisis. Zwaar op de hand wordt het echter nergens, de band klinkt altijd vermakelijk op zijn eigen dwarse manier. (Written In Music)
  • ★★★★ I Believe In My Mess is het best te omschrijven als dub voor mensen die niet van dub houden. (Noord-Hollands Dagblad, Leids Dagblad, Haarlems Dagblad, etc).
  • Tien geweldig klinkende stukken – geworteld in een fascinatie van het duo voor dub, krautrock en elektronische muziek – vormen met elkaar een heerlijke luistertrip die geen seconde verveelt (Muziscene).
  • Klaas Knooihuizen tipt de beste popalbums van de week (Trouw).
  • “It’s like musical play-doh, do look them up” (BBC Radio 6 Recommends – Steve Lamacq).
  • Het caleidoscopische Do Unto Others is een fijne plaat om vrijuit in te dwalen (OOR).
  • Een opzienbarende debuut-lp van een inventief duo. Doet het ook prima als antidepressivum (Opduvel).
  • Luisterpaal: favoriete platen van de redactie van 3voor12 (3voor12).
  • Een fraai staaltje huisvlijt, waarvoor we graag ons respect teruggeven (Platomania).
  • Ik sluit niet uit dat het (…) uiteindelijk een Nederpop-klassieker gaat worden (Ondergewaardeerde liedjes).
  • Song of the Day (Do Unto Others): very uplifting and danceable funk krautrock psych fusion with lyrics of very welcome positivity by the Dutch duo and wonderfully named I believe in my mess (Song Bar –  Peter Kimpton/ UK)
  • “My favorite album of 2020” (It’s Sooo Different – Berend Dubbe)

Trouw – Klaas Knooihuizen (nov 2020)
Bij de Amsterdamse undergroundband Scram C Baby lieten Geert de Groot en Frank van Praag zich al nauwelijks beperken door de ongeschreven regels van de popmuziek, maar bij dit nieuwe zijproject gaan werkelijk alle remmen los. Muziek als een op hol geslagen kudde bizons of een voorbijrazende trein, die in een alternatieve technoclub net zo thuis is als in een zweterige rockkelder. (Klaas tipt de beste popalbums van deze week)

Written In Music – Edwin Hofman (nov 2020) ★★★★
I Believe In My Mess wordt gevormd door Frank van Praag (beats, gitaar, synths & vocals) en Geert de Groot (bas, gitaar & synths). Beide heren maken tevens deel uit van Scram C Baby. De muziek van het duo waaiert uiteen van electronic, funk en dub naar indie, krautrock en psychedelica. Na een reeks veelbelovende singles, alsmede remixes en dubversies van Scram C Baby, was het de hoogste tijd voor een volwaardig album.

De titel van dit albumdebuut verwijst naar ‘Do not do unto others what you not want others to do unto you’, een regel uit de leer van Confucius. Deze ‘gouden regel’ vind je terug bij de meeste belangrijke wereldgodsdiensten. Deze wederkerigheid lijkt in de moderne, egocentrische tijden wel onder druk te staan. Toch ontkomt niemand aan wederkerigheid, want alles wat je doet heeft een weerklank op een ander. Do Unto Othershaakt hierop in en gaat over gedrag naar de medemens toe: goed doen, blij maken, kennis en liefde delen, maar ook: meningen opdringen, racisme en een grote bek. En: jezelf terugtrekken, confrontaties vermijden, verlegenheid en verveling, want je kunt ook afwachten (tot alles voorbij is) …

Dit alles leidt in de handen van I Believe In My Mess tot een optimistisch stemmend, onstuimig en bruisend album. Een aanval op het cynisme. De tien tracks op de plaat ademen de vrijgevochten jaren negentig en het prille begin van deze eeuw, toen beats, samples en gitaren regelmatig hand in hand gingen, nieuwe ongekende sferen creërend. Do Unto Others brengt de hoogtijdagen van de Britse breakbeat- en triphoplabels in herinnering. De plaat roept herinneringen op aan de vele (Britse) leftfield clubtracks van de latere jaren negentig – vaak van groepen die inmiddels uit het zicht zijn verdwenen – maar ook aan bekendere acts, zoals Primal Scream, Death In Vegas, DJ Shadow, Two Lone Swordsmen, Avalanches en Massive Attack. Maar dat is maar een deel van dit caleidoscopische verhaal. I Believe In My Mess laat zich net zo hard door New York en Londen inspireren als door de West-Indies.

In de titeltrack komt vanzelfsprekend het idee achter dit album voorbij; we horen een YouTube webinar voorbijtrekken over een funky onderstroom. ‘What does it mean to be a good person?’. Als de spreker bij ‘morality’ belandt, krijgt het nummer nog even een heerlijke stuwende injectie. It’s Amazing trekt als een vrolijke parade, als het carnaval van Notting Hill voorbij. De lekkere dikke baslijn is hier de drijvende kracht. Killing Time was eerder dit jaar een vroege voorbode van dit album: een lekker staand ritme, dub-effecten, saxofoon en een vleug Alan Vega/Suicide. Het is een van de sterkste tracks op dit toch al niet misselijke album dat halverwege, met Won’t Be Long, een prachtig rustpunt kent. Ook hier weer indringende, eerlijke vocalen uit het heerlijke sample-archief van de band, dat bestaat uit onder meer: Mortimo Planno, Charles Bradley, Alan Vega, Kenny, Kelly, Michael James Williams, Omowale Luthuli, Neneh en Kurt Vonnegut.

Op Oh Boy! en Slapped By Poetry gaat het gas er weer vol op. Met de industriële punk van eerstgenoemde gaat alle bescheidenheid het raam uit en bij de andere verweeft I Believe In My Mess protopunkgitaren verrassend goed met ijle vocalen. Inventiviteit is dan ook een van de sleutelwoorden bij de songcollages van de band; op het veelkleurige It Makes You Mad grijpen wederom veel elementen in elkaar: een Cockney stem, dromerige sferen, ijle zang en vinnige gitaarnoise. Het is een waar luisteravontuur, iets wat geldt voor het hele album. Do Unto Others is een kleurrijke mix van hard, zacht, harmonie en chaos, vrolijkheid en crisis. Zwaar op de hand wordt het echter nergens, de band klinkt altijd vermakelijk op zijn eigen dwarse manier.

Opduvel – Gert Derkx (dec 2020)
Uit de Amsterdamse band Scram C Baby komen Frank van Praag en Geert de Groot. Laatstgenoemde kennen we natuurlijk ook van The Fatal Flowers. Als duo noemen de twee muzikanten zich I Believe In My Mess en met Do Unto Others bracht dat duo onlangs zijn eerste lp uit. ‘Do Unto Others’ is uiteraard een deel uit ‘Do not do unto others what you would not want others to do unto you’, een regel uit de leer van Confucius die in vrijwel elke grote religie terug te vinden is.

Op het debuutalbum is Van Praag verantwoordelijk voor beats, gitaar, synth en vocalen en De Groot voor basgitaar, gitaar en synths. Her en der krijgt het tweetal enige ondersteuning, maar de grote hoofdmoot komt uit hun koker. De roots van I Believe In My Mess ligt in de (indie)rock en daarvan zijn elementen terug te horen in de muziek, maar Van Praag en De Groot bewegen op het album duidelijk een andere richting uit. Of beter: andere richtingen, in meervoud, want Do Unto Others is een caleidoscopisch album, propvol muzikale ideeën, positief gestemd en aanstekelijk met de nodige diepgang.

Alle songs op de lp bestaan uit collages van bijeengebrachte elementen, bij elkaar gehouden door de opwindende ritmiek en door de songstructuren, die overigens niet rigide zijn maar waarbinnen de nodige vrijheid bestaat. De muziek is veelal dansbaar, maar rockt soms ook flink door. Het risico dat de veelheid aan ideeën leidt tot een topzwaar album, weet het duo te voorkomen door de muziek steeds te laten ademen, van lucht voorziet en niet dicht plamuurt met klanken.

De vocalen op Do Unto Others bekleden vaak niet alleen de functie van zang maar bestaan uit samples afkomstig uit verschillende hoeken. De inbreng van het gesproken woord is aanvankelijk even wennen, maar I Believe In My Mess weet de stemmen zo in de muziek in te passen dat ze een onlosmakelijk onderdeel ervan worden. Vanaf opener ‘(These Are) The Messages’ kunnen tafel en stoelen aan de kant, want stilzitten is bij deze muziek onmogelijk. Dub, funk, en electro gaan prima samen met invloeden uit indie- en krautrock en die aparte mix maakt dat I Believe In My Mess zich duidelijk onderscheidt in het onoverzichtelijke hedendaagse muzieklandschap.

Hoe een beter mens te worden, kun je leren door te luisteren naar de titeltrack, maar beter ga je erop uit je dak op de dansvloer. Het met dubby effecten omklede ritme is onweerstaanbaar, inclusief een aanstekelijke baslijn en funky gitaar en omringd door synthklanken. De dub van ‘It’s Amazing’ is zo nodig nog aantrekkelijker, met onder andere een niet uit je kop te krijgen synthmelodie. Wie hiervan niet in een vrolijke stemming geraakt, is reddeloos verloren. “It’s amazing / It’s awesome”. Inderdaad.

Mooi zijn de zwoele vrouwelijke vocalen, de door de muziek heen bewegende saxofoon en het uptempo ritme in ‘Killing Time’. Ook in een lager tempo blijkt I Believe In my Mess uit de voeten te kunnen, zo bewijst men in ‘Won’t Be Long’, dat de muziek in wat rustiger vaarwater brengt, al gebeurt er muzikaal zoveel dat je oren eigenlijk helemaal geen rust gegeven worden. ‘Oh Boy’ is een heerlijk energieke rocker in een strak tempo, waarna de dansbare dub terugkeert in ‘Always Careful’. Repeterende patronen en stemsamples bepalen de koers en daaromheen is het variatie troef.

Werkelijk elk nummer weten Van Praag en De Groot van ijzersterke ritmiek te voorzien. In ‘Slapped By Poetry’ is dat ritme wat hoekiger, wat een prima ondergrond vormt voor de kracht uitstralende muziek en gesproken tekst. ‘It Makes You Mad’ kent dynamische contrasten en wisselt zwaar aangezette volle klanken af met bedachtzamer passages met vrouwelijke vocalen. Beide muzikale werelden blijken ook prachtig samen te gaan. Tot slot is er ‘Hear You Calling’, waarin overtuigend klinkend gesproken woord wordt gekoppeld aan dromerige zang. Een licht psychedelische sixties-invloed is hoorbaar, maar het is het tot meeklappen uitnodigende ritme dat ervoor zorgt dat geen zweverige muziek ontstaat.

Naarmate het album vordert, neemt de bewondering voor dit staaltje muzikale accumulatie toe. Do Unto Others is een veelkleurig en coherent album waarop constant iets interessants gebeurt, de dansspieren worden bediend én het hoofd de nodige inhoud wordt geboden. Een opzienbarende debuut-lp van een inventief duo. Doet het ook prima als antidepressivum.

Muziscene – Wim du Mortier (nov 2020)
Frank van Praag en Geert de Groot vormen samen in een parallelle werkelijkheid I Believe In My Mess. De twee die we kennen van Scam C Baby leven zich al een paar jaar uit in het maken van instrumentale stukken die – zo gebiedt de conventie ons het te noemen – filmische muziek.

Maar misschien doen we het daarmee wel tekort. Want debuutalbum Do Unto Others is veel te veelzijdig, boeiend en luisterwaardig voor een gemiddelde soundtrack bij een film. Tien geweldig klinkende stukken – geworteld in een fascinatie van het duo voor dub, krautrock en elektronische muziek – vormen met elkaar een heerlijke luistertrip die geen seconde verveelt.

Nee, dat het in hoofdzaak instrumentale muziek is, vormt geen moment een probleem. Bovendien zijn menselijke stemmen allerminst afwezig in de composities van Van Praag en De Groot. In titelsong Do Onto Others horen we een spreker uitleg geven over wat empathie is. En op andere momenten duiken in de nummers stemmen op, samples zo lijken het, of klinkt het alsof stemmen op de achtergrond de melodie meezingen. In Slapped By Poetry en It Makes You Madhoren we zowaar zang. Die laatste track is een kolkende mix van R&B, funkrock en rap. Om met afsluitend Hear You Calling weer te belanden in een soort dreampop. Door een stem die doet denken aan You got to move it! worden we op een zacht rollende baspartij voorbereid om voorzichtig te gaan bewegen, tot de achter in de tel hangende drums invallen. Het is relaxt, dub, je verlangt naar een trekje, de zon en een glas koud bier. IJskoud. Fijne plaat.

Platomania – Jurgen Vreugdenhil (nov 2020)
Wat u wil dat u niet geschiedt, doet dat ook een ander niet. Ik schreef dat altijd aan mijn opa toe, echter, het blijkt De Gouden Regel (met hoofdletters) van Confucius. En het motto van het nieuwe album van I Believe In My Mess. Achter die bandnaam gaan Frank van Praag en Geert de Groot schuil, beiden ook residerend in Scram C Baby, terwijl die laatste vorig jaar ook nog druk was met de reünie van zijn oude band The Fatal Flowers. En hoewel uit die laatste drummer Henk Jonkers zijn opwachting maakt, zijn het vooral elektronische beats en synths die de dienst uitmaken. Maar wel degelijk met het idee om het geheel een soulful geluid mee te geven, en een plaat te maken die zowel tot dansen als tot nadenken stemt. De zelfbenoemde invloed van Sly Stone’s There’s A Riot Going On is dan ook inderdaad niet heel ver weg. Vocaal worden de nummers dan ook vooral bepaald tot samples van mensen als Kurt Vonnegut en Alan Vega, aangevuld met eigen inbreng. Een fraai staaltje huisvlijt, waarvoor we graag ons respect teruggeven.

3voor12 – Timo Pisart (nov 2020)
‘It’s amazing! It’s awesome!’ Zo klinkt het in koor op dit debuutalbum Do Unto Others van I Believe In My Mess. Een boodschap die ook wel eens lekker is in dit ontzettende kutjaar. Een nieuwkomer is het tweetal bepaald niet: Frank van Praag en Geert de Groot zijn leden van Amsterdamse indierockiconen Scram C Baby, en ze besloten ook eens met z’n tweeën de studio in te duiken. Dus horen we knip-en-plak-liedjes vol vrolijkmakende chaos en dubby echo’s, maar ook coole indierock, zoals ‘Killing Time’, dat met z’n rijke arrangement wel wat aan Alamo Race Track doet den
ken.

Ondergewaardeerde liedjes – Tricky Dicky (jan 2021)
Als Indie-liefhebber is de naam Scram C Baby geen onbekende. Deze Amsterdamse band werd in 1992 opgericht en staat bekend om haar korte, weerbarstige popliedjes. Platen en optredens vliegen vaak allerlei kanten op en resulteerde in lage album-verkopen, te veel drank en in sommige perioden schaarse optredens. Nu even helemaal nop, maar dat heeft een andere reden. Van de originele leden is alleen zanger John Cees Smit overgebleven. Andere (inmiddels) oudgedienden zijn gitaristen Frank van Praag en Geert de Groot. Tien albums staan er op hun conto en in de Snob 2000 staat Elephant (2018) op een keurige 535ste plek. Een nieuw album zit in de pen. Einde intro.

Medio november ontving ik een mail van Frank en Geert dat ze weer eens los gegaan waren met hun ‘side-project’ I Believe In My Mess. Een elpee en CD, en of wij er aandacht aan wilden besteden. Dat hangt ervan af natuurlijk. Ondergewaardeerde Liedjes is geen recensiekanaal, maar een bloggers-collectief van maffe en aparte muziekliefhebbers. Weird shit aangevuld met van alles dat aan de aandacht ontsnapt is. Scram C Baby valt al in die categorie, maar I Believe In My Mess doet nog eens dunnetjes over. Toen ik het album Do Unto Others draaide liep mijn vrouw gillend weg, terwijl ik gebiologeerd zat te luisteren. Apart. Het éné moment waande ik mij in een club waar ik lekker zat te chillen op deze muziek. Het volgende ogenblik stond ik (overigens verdomde goed) te luchtdrummen op de klanken van Oh Boy! Het totaal is een mix van elektronica, funk en dub naar Indie, Krautrock en psychedelica. Niet verwonderlijk, want de mannen maken remixen voor onder andere Canshaker Pi en Hallo Venray. Er wordt niet gezongen, maar eerder een intrigerend verhaal vertelt.

Wat is dan het verhaal? De titel van het album is een afkorting van Do not do unto others what you would not want others to do unto you. Een leefregel die een prominente plaats bij ongeveer alle belangrijke wereldgodsdiensten inneemt. Niet dat de meesten zich er aan houden, maar toch… een mooie gedachte. De meeste mensen zijn namelijk van nature wel vriendelijk, attent en respectvol naar anderen, maar helaas zijn we niet allemaal hetzelfde geschapen. Kijk maar eens rond en toevallig helemaal in deze stressvolle tijd: agressiviteit, egoïsme en hufterigheid vieren hoogtij en dan hebben we het nog niet eens over die klootzakken die allang voor deze crisis schijt aan de medemens hadden.

Nee, de wens is de vader van de gedachte verworden. We zijn van een samenleving die de schouders er onder zette veranderd in eigen gerijde groepjes die eigenbelang voorrang geven. Het merendeel is individualistisch ingesteld en hebben schijt aan de rest zolang hij of zij maar aan hun trekken komt. Sociaal zwakkeren? Vette pech voor die losers. Senioren? Hun tijd is geweest! Ik moet nu. Ik moet. Ik.

Do Unto Others gaat over gedrag naar een ander toe, over goed doen naar een ander, anderen blij maken, over delen van liefde en kennis, over meningen verkondigen, meningen opdringen, een grote bek hebben, racisme, onderdrukking en de wanhoop dat dit nooit zal stoppen. Maar ook over jezelf terugtrekken en juist de confrontatie met de ander vermijden. Over niets doen, omdat je toch wel weet hoe het werkt, over verveling, over verlegenheid en al verontschuldigend door het leven gaan, en over rustig afwachten tot alles voorbij is.

Hoort Do Unto Others bij de beste releases van 2020? Ik weet het niet, want het valt niet binnen mijn normale smaakpatroon. Maar het is een klevertje, want elke keer dat ik het schijfje draai (en dat is best vaak) hoor ik weer iets nieuws en verrassends. Ik sluit niet uit dat het alsnog mijn Top 10 zal halen en uiteindelijk een Nederpop-klassieker gaat worden.

Song Bar – Peter Kimpton (UK) (jan 2021)
This very infectiously pleasing fusion of krautrock, funk, psychedelia, philosophy and practical advice comes from the Amsterdam duo’s latest album track, and explores what it means to be a good person, but that doesn’t have to be a nice person, including the golden rule of empathy from Confucius Geert de Groot plays bass, guitar & synths, and Frank van Praag is on guitar, rhythms, electronics, vocals. This is the title track of their latest album which came out in November. To enjoy more, and buy their work, please go to the Bandcamp page.

Pinguin Radio – Flip van der Enden  (jan 2021)
I Believe In My Mess is een uit de hand gelopen hobbyproject van voormalig Fatal Flowers bassist Geert de Groot en zijn gitaar spelende Scram C Baby collega Frank van Praag. Na een aantal geslaagde remixen van tracks van o.a. De Jeugd van Tegenwoordig, Hallo Venray en Canshaker Pi komen de heren nu met een eigen album, Do Unto Others.

Frank en Geert hebben Jamaicaanse dub, Amerikaanse funk, Britse punk en Duitse Krautrock in een cementmixer gegooid en dat ding drie dagen laten draaien. Het brouwsel dat overbleef kan je nog het best omschrijven als opgevoerde, naar benzinedampen riekende jazzrock. Maar dan met gitaren in plaats van toeters. Zet Oh Boy! van I Believe In My Mess niet in de auto op, want je gaat er gegarandeerd te hard van rijden.

Do Unto Others

1- Do Unto Others
2- Oh Boy!
3- It’s Amazing

Release Oktober 30, 2020

Music by Geert de Groot & Frank van Praag.
Recording & mixing by Frank van Praag.
Sounds & dubs recorded at Messy Sound Studio, Amsterdam.
Mastering by Pete Maher Mastering, London.
Artwork by Robert Muda van Hamel, Spacebar.
Excelsior Recordings / Filthy Good Records 2020.

Oh Boy!

1- Oh Boy!
2- It’s Amazing

Release Oktober 09, 2020

Music by Geert de Groot & Frank van Praag.
Recording & mixing by Frank van Praag.
Sounds & dubs recorded at Messy Sound Studio, Amsterdam.
Mastering by Pete Maher Mastering, London.
Artwork by Robert Muda van Hamel, Spacebar.
Excelsior Recordings / Filthy Good Records 2020.

Listen on spotify etc
Listen on bandcamp

It’s Amazing

1- It’s Amazing

Release September 25, 2020

Music by Geert de Groot & Frank van Praag.
Recording & mixing by Frank van Praag.
Sounds & dubs recorded at Messy Sound Studio, Amsterdam.
Mastering by Pete Maher Mastering, London.
Artwork by Robert Muda van Hamel, Spacebar.
Excelsior Recordings / Filthy Good Records 2020.

Listen on spotify
Listen on bandcamp